Westerplatte

^reżyseria Stanisław Różewicz
^scenariusz Jan Józef Szczepański
^zdjęcia Jerzy Wójcik
^muzyka Wojciech Kilar

^wykonawcy Zygmunt Hübner, Arkadiusz Bazak, Tadeusz Schmidt, Józef Nowak

^nagrody Srebrny Medal na MFF w Moskwie, 1967

KONSTANTY ILDEFONS GAŁCZYŃSKI, PIEŚŃ O ŻOŁNIERZACH Z WESTERPLATTE, 1939

Kiedy się wypełniły dni
i przyszło zginąć latem
prosto do nieba czwórkami szli
żołnierze z Westerplatte
(A lato było piękne tego roku)

(…) Lecz gdy wiatr zimny będzie dął
I smutek krążył światem,
w środek Warszawy spłyną w dół
żołnierze z Westerplatte.

RAFAŁ MARSZAŁEK, POWTÓRKA Z ŻYCIA, KRAKÓW 1970

U Różewicza klęska jest bardzo męska: lakoniczna, zacięta w ponurym skupieniu, nie wznosząca się żałobnym symbolem, ale milcząca, jakby uciekająca do wewnątrz (…). "Westerplatte" to dedykacja dla żołnierskiego męstwa roku trzydziestego dziewiątego, męstwa zmilczanego wśród modnych pamfletów na sanację uciekającą zaleszczycką szosą.

Różewicz i Szczepański nie odnawiają romantycznego mitu, ale przywracają blask wartościom elementarnym: poświęceniu, braterstwu, wytrwałości. "Westerplatte" to jeden z pierwszych naszych filmów, który militarnej przegranej tamtego czasu nie identyfikuje z upadkiem narodowego morale (…). Czysty ton jest w klęskach ojcowych.