Życie jako śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową

reżyserKrzysztof Zanussi

2000

reżyseria Krzysztof Zanussi
scenariusz Krzysztof Zanussi
zdjęcia Edward Kłosiński
muzyka Wojciech Kilar

wykonawcy Zbigniew Zapasiewicz, Krystyna Janda, Tadeusz Bradecki, Monika Krzywkowska, Paweł Okraska, Szymon Bobrowski, Aleksander Fabisiak

nagrody (wybór) 01Orzeł – Polska Nagroda Filmowa – dla najlepszego filmu, za reżyserię, scenariusz, muzykę, montaż, dla Zbigniewa Zapasiewicza za główną rolę męską oraz dla Krzysztofa Zanussiego i Iwony Ziółkowskiej jako najlepszych producentów, 2001
Nagroda Główna – Złota Statuetka Św. Jerzego – na MFF w Moskwie, 2000
Złote Lwy za najlepszy film, nagroda dla Zbigniewa Zapasiewicza za pierwszoplanową rolę męską i Nagroda Dziennikarzy na XXV FPFF w Gdyni, 2000

DIALOG Z FILMU

Marek: Zna pan doktor zakład Pascala: żyć tak, jakby Bóg był. Bo nawet jeśli by się okazało, że go nie ma, to człowiek nic nie traci.
Tomasz: Jak to nic? Traci wszystko, co mógłby robić bezkarnie. To, co przyjemne, jest zakazane.
Marek: W zamian za to, co jest zakazane – Bóg ofiarowuje siebie.
Tomasz: No, ale żeby skorzystać, trzeba wierzyć, a sam ksiądz mówi, że wiara jest łaską. A co począć, jeśli mnie ta łaska omija?

JERZY PŁAŻEWSKI, KIERUNKOWY DO NIEBA, "KINO", 2000, NR 9

Ostateczna sprawa ludzka, umieranie, była już dla Zanussiego tematem. W "Spirali" (1978) Jan Nowicki zagrał również nieuleczalnie chorego, jednak na zupełnie odmienną nutę. Tam chodziło o daremny protest (…) przeciw przemijaniu, wyradzający się w bunt i agresję. Tutaj Zbigniew Zapasiewicz kreuje swego doktora Tomasza daleko refleksyjniej, bogato, z mnóstwem odcieni (…). Początkowo sceptyk, Tomasz stopniowo otwiera się na szersze pojmowanie egzystencji (…). Najwięcej wyczucia wymagały kluczowe sceny mówiące o pojednaniu się Tomasza z Wiecznością (…). Tchnienie metafizyki (…) dozowane jest poufnie, szeptem, gdyż Zanussi nigdy nie stara się agitować.

okresy historyczne